سی دی که باز نشده رفت به سطل آشغال

مطلب قبلی در مورد سبک فیلم دیدن خودم نوشتم که اگر این مطلب رو اول دیدید لطفا اول اون رو بخونید

همونجور که گفتم کم پیدا میشود فیلم ایرانی ارزش دوبار دیدن داشته باشد

اینبار که چسب جعبه ی سی دی رو هم باز نکردم و دارم میندازم در سطل آشغال . اسم فیلم تگزاس است . نمیگم فیلم خوب یا بدی است برای شما . سلیقه ی من این نیست قبلا تیکه های از این فیلم رو دوستم بهم نشون داده .

یک چیز جالب این که قیمت خورده ده هزار تومان , من البته اینو نخریدم بلکه روی خریدی که از فروشگاه داشتم گرفتم . ولی گفتم حالا اومدو هزینه مادی اون پایین بود ولی به هزینه ی فرصت ( از نظر زمانی ) که فکر کردم ترسیدم که اصلا در جعبه ی اون رو باز کنم .

همینطوری سر تست کردن بعضی فیلم ها وقت هدر میره سر همچین فیلم هایی که تکلیفش از قبل مشخصه دیگر نباید وقت هدر داد .

میدونم شاید سلیقه ی خیلی ها باشد ولی گفتم شاید بد نباشه در مورد بعضی چیزهایش صحبت کنیم . این فیلم تو گیشه ۱۴٬۴۲۴٬۷۹۸٬۰۰۰ تومان فروخته و مدت فیلم صد و دوازده دقیقه است .

گاهی پیشرفت یک جامعه و یک کشور رو میشود از روی فیلم هایش نیز فهمید .

تازه من کاری به بازیگرانش زیاد ندارم از پژمان جمشیدی که بعد فوتبال , بازیگر شد و اهنگ خواند و شاید در اینده شعر نیز بسراید .

البته من بازی او در سریال پژمان را دوست داشتم ولی گفتم کلا پیرامون این فضا هم فکر کنیم .

سبک فیلم دیدن من

فیلم دیدن هم مثل کتاب خوندن میمونه بهتره خیلی ژانر و مدل خودمون رو به دیگران اجبار نکنیم

میخوام از این به بعد گاهی در مورد فیلم هایی که میبینم هم بنویسم

من هم ژانر ترسناک میبینم هم طنز میبینم هم خارجی میبینم هم ایرانی و…

البته قوانین خودم هم دارم و قرار نیست دیگری مثل من فیلم ببیند . مثلا من فیلم ایرانی خیلی کم میبینم اگر نگم نمیبینم ولی اون هم اگر طنز خوبی داشته باشد چون در بقیه ژانر ها به نظرم هیچ حرفی برای گفتن نداریم هنوز و کلا کم پیش بیاید فیلم ایرانی ارزش دوبار دیدن داشته باشد . من که هنوز فیلم ایرانی پیدا نکردم که دوست داشته باشم دو بار ببینم .

فیلم خارجی چطور ؟ فیلم warrior رو بیش از سه بار دیدم فکر میکنم باید سالی یک بار ببینم .

از فیلم های معمایی به شدت خوشم میاد از این که فیلم کلی نکته روی زمین بریزه و هر چی بیشتر نکته جمع کنی بیشتر لذت ببری مثل فیلم Source code

از ژانر تخیلی اگر یکی از این دو نکته رو داشته باشد میبینم :

یا جوری تخیلی باشد که از باور کردنش لذت ببرم (یکی از نشونه های باور لذت بخش اینه که دوست دارم تو اون دنیا زندگی کنم . مثل هری پاتر که حتی موسیقی فیلم هم جادویی هست چه برسه به داستان و فضا یا مثل in time . نه مثل فیلم هندی هایی که طرف موز پرت میکنه سه نفر کشته میشوند .

یا جوری باشد که بشه احتمال داد در اینده همچین اتفاقی بیافتد مثل فیلم هایی که در زمان سفر میکنند .

خیلی به نمرات و امتیاز ها توجه نمیکنم چون توجه به اون ها یعنی اهمیت دادن به نظر دیگران که اگر به نمرات توجه کنیم یعنی به نظر دیگران اهمیت میدیم که فرمول بدبختی اهمیت دادن به نظر دیگران است پس بهتر است تو انتخاب فیلم هم مواظب باشیم .

البته اگر دوستی که ما رو زیاد میشناسد به ما فیلمی توصیه میکند این شامل مورد بالا نمیشود و با ارزش است ولی دوستی که در شبکه مجازی برای اولین بار ما را میبیند و میگوید اگر این فیلم را ندیدی نصف عمرت بر فنا است در حال جوک گفتن است .

بعضی از فیلم ها رو باید دسته جمعی دید بعضی ها رو در خلوت خالص .

مثلا فیلم هایی همچون the purge یا Jurassic world رو بیشتر دورهم دیدن لذت بخش میکند ولی فیلم هایی مثل troy یا interstellar رو من دوست دارم در تنهایی مطلق ببینم .