معمولی ها در عصر شگفتی

در دنیایی هستیم که سرعت ارسال پیام در چند ثانیه اتفاق می افتد ولی در ارتباط سازی و ارتباط داشتن مشکلات بیشتر و پیچیده تر شده است

تا همین چند سال پیش برای کارهای مهم نامه ارسال میشد . وقتی نامه را میدیدی , میدانستی پیامی برایت از کسی ارسال شده است که مخاطب جدی است و زمان گذاشته آن را نوشته زمان گذاشته آن را پست کرده و الان در حال انتظار برای خوانده شدن و جواب دادن است

در چنین ارتباطی شکل عمیقتری از ارتباط رو تجربه میکردیم . این روزها در پیام رسان ها پیام سلام . چطوری ؟ می آید در حالی که شک داریم اصلا طرف مقابل این رو تایپ کرده باشد . شک داریم آیا درست فرستاده است ؟ آیا تنها برای من این پیام رو ارسال کرده یا به بیست نفر همزمان ارسال کرده است ؟

در عصری که پر است از شگفتی است ما چرا معمولی شدیم ؟

چرا حالا که سرعت دریافت پیام بالا رفته است و میشود به راحتی با دوستمان در یک کشور دیگر مکالمه کنیم انقدر عادی و معمولی رفتار میکنیم . چرا برای یک پیام وقت زیادی نمیذاریم تا از شگفتی های این دوران به شکل موثر استفاده کنیم

خیلی ها مطلق میگویند مشکل همین راحتی و شبکه ها هستند ولی من میگویم مشکل رفتار ما ها است . این کسانی که برای مخاطب خودشون امروز وقت نمیذارند اگر دیروز هم بودند یک نامه ی واحد مینوشتند و برای ده نفر ارسال میکردند پس مشکل جای دیگری است

گاهی برای تجربه ی جدید از چیزی , باید گذشته و تاریخ آن را بررسی کرد . وقتی من به این فکر کنم ملت تا چند سال پیش سوار اسب میشدند و جا به جا میشدند امروز که میخواهم سوار ماشینم بشوم جوری دیگری سوار میشوم با حسی عجیب تر و متفاوت تر

3 نظر / نظر خود را در زیر وارد کنید

  1. جمله آخر تامل برانگیز بود … ارتباط با افراد مختلف خیلی زاوایای مختلف داره خود من علاقه زیاد به ارتباط هایی دارم که منجر به تبادل اطلاعات مفید میشن .

  2. درود به شما. عرض ادب و احترام دارم.
    اون طفل نوپا وسط این شبکه ی ارتباطی چه می کنه!
    طراح این تصویر چه ایده ی بانمکی داشته!

    جناب هدایی، نگاه سریع و گذرایی به چند پست سایتتون انداختم، ظاهرا مربی و مدرس توسعه فردی هستید. درسته؟
    یک نکته را می خوام درباره ی نوشته ها تون عرض کنم. ( البته نه به این معنی که خودم نویسنده ی قابلی ام و آداب نویسندگی می دونم )
    راستش در نگاه کلی به نوشته های شما، با این که محتوای جالب و خواندنی دارند، اما از اشتباهات نگارشی و غلط های دستوری رنج می برند. فقط به یکیش که توی همین پست به چشمم خورد اشاره می کنم: ضمیر “ما” جمع بسته شده. در حالی که این ضمیر خودش برای اشاره به جمع به کار می ره. و جمع بستنش خطاست.
    با توجه به این که این سایت، مطالبی درباره ی رشد و توسعه ی فردی داره، به نظرم بهتره درست نویسی را که می تونه یکی از مصداق های توسعه فردی و گسترش توانایی ها باشه رو بیشتر رعایت بفرمائید.

    1. سلام محمد حسین جان
      امیدوارم حالت خوب باشد
      تو گفتی چند پست از سایت رو خواندی اگر نمیگفتی هم من می فهمیدم چون تو منو هنوز نمیشناسی
      اینو بهت بگم وضع از اینم خرابتره : ) من فیلم با تیشرت در حال صحبت دارم یا در حال لم دادن دارم صحبت میکنم
      یا اهنگ در حال اجراس دارم صحبت میکنم کلی تذکر ملت دادن گوش ندادم میدانی چرا ؟
      چون نظرم اینه که خود محتوا از فرم و شکل محتوا مهمتره . وقتی من دارم از یادگیری هایی که میلیون ها تومن برایم هزینه داشته است صحبت میکنم و یک نفر می آید میگوید چرا تیشرت یا فلان جمله چرا ویرگول نذاشتی ؟ همان بهتر که مطالب ام را نشنود یا نخواند

      جدا از همه ی این ها من خودمم . نمیخوام برای اینکه حرفم شنیده شود هر روز با کت و شلوار صحبت کنم یا هر روز سی بار متنم را چک کنم و …
      البته بعضی وقت ها هم به عمد کارای افتضاحی میکنم تا اگر کسی اشتباهی آمده این ها را ببیند و فرار کند

      و اینکه منظورم فقط تو نبودی نوشتم که شاید زمانی کسی دیگری هم بخواند و بداند

دیدگاهتان را بنویسید