من بلند مدت مینویسم

جدیدا هر مطلبی که میخواهم بنویسم و منتشر کنم یک ماه بهش زمان میدهم .

مثلا مطلبی امروز به ذهنم میاد . امروز پانزده تیر است تاریخ میزنم برای پانزده مرداد .

به چند ویژگی این روش اشاره می کنم :

اینجوری اولا یک حس لذت عمیق از آرشیو داشتن رو دارم که وصف ناپذیره باید امتحان کنید تا متوجه آن بشوید

دوما در طی یک ماه مطلب عمق بیشتری میگیرد و ممکنه چیزهایی به آن در طول یک ماه اضافه کنم

سوما شانس حذف مطالبی که اول مفید به نظر میرسید ولی بعدا متوجه میشوم که غیر مفید است رو دارم . و احتمال اینکه مطالب ام سبز باشد ( بدون تاریخ انقضا و مفید بودن برای همه زمان ها ) است

چهارما وقتی یک ماه مطلبی مدام گوشه ذهنم بوده است و با آن زندگی کردم عملگرایی به شدت افزایش پیدا میکند

البته آرشیو ام هنوز به طور کامل پر نشده و در حال تکمیلش هستم و به زودی تکمیل میشود

این روش احتمالا روش غالب من خواهد بود ولی گاهی باید تمام احساس و حرفت رو همان روز بگی که این استثنا خواهد بود .

فکر میکنم اگر بلند نویسی کنیم خواننده بفهمد ما برای نوشتن همچین مطلبی این همه مدت فکر و زحمت کشیده ایم با دقت تر هم خواهد خواند و برای خودمون هم با ارزش تر به نظر میاد چون برای هر چیزی که زحمت زیادی بکشیم اون چیز برای ما خاص تر میشود .

2 نظر / نظر خود را در زیر وارد کنید

  1. البته من فکر میکنم خیلی باید مراقب باشیم تا این تکنیک موجب وسواس و کمال‌گرایی در تولید محتوا نشه.

    1. سلام محمد
      هر تصمیمی مزایا و معایب شخصی خودش رو دارد
      باید ببینیم هر تصمیمی برای ما معایبش بیشتره یا مزایاش بعد انتخابش کنیم
      به من اگر بهترین عادت ها و تکنیک های جهان رو هم معرفی کنند اول خودم امتحان میکنم ببینم برای من چگونه است

دیدگاهتان را بنویسید